|
Τζον Γκέυ: Η ΟΠΕΡΑ ΤΟΥ ΖΗΤΙΑΝΟΥ «…Ευφυής και πρωτότυπη η σκηνοθετική ερμηνεία του Παύλου Δανελάτου για το έργο που προαναγγέλλει, περίπου δυόμισι αιώνες πριν, την έλευση της Όπερας της Πεντάρας του Μπρεχτ… Οι καινοτομίες της παράστασης είναι πολλές: κειμενικές αρετές, μεταφραστικές και σκηνοθετικές παρεμβάσεις, ελευθεριότητα στην έκφραση (βωμολοχία) πρωτοπόρα για την εποχή και τέλος τα πρόσωπα που, εν είδει xορού, παρακολουθούν τα επί σκηνής δρώμενα, ιστάμενα σε ένα δεύτερο επίπεδο σκηνής στο Βάθος, πίσω από το διαχωριστικό μεταλλικό δίχτυ που φαίνεται να διαχωρίζει τη σκηνή σε δύο τμήματα: αυτοί που βρίσκονται πίσω από το δίχτυ είναι οι επί σκηνής θεατές. Εξάλλου, το παιχνίδι “θέατρο στο θέατρο” εντείνεται από την καθόλα εντυπωσιακή σάτιρα, από τον ηθελημένο μανιερισμό των προσώπων, των οποίων η ομιλία παραπέμπει άλλοτε σε γκινιόλ (μαριονέτες) και άλλοτε σε σχήματα της Commedia dell’ Arte…» Χάρη Σβαλίγκου ΦΑΙΔΡΑ …Δεδομένης της σπουδαιότητας που προσλαμβάνει το «σπίτι» στην ποίηση του Ρίτσου – δεν πρόκειται επ’ ουδενί για απλό μοτίβο αλλά περισσότερο για δομικό μίτο –, η επιλογή της συγκεκριμένης κατοικίας από τον σκηνοθέτη Παύλο Δανελάτο αποδεικνύεται ιδιαίτερα οξυδερκής. Ο θεατρικός χώρος ταυτίζεται εν προκειμένω με τον σκηνικό και τον ποιητικό – δυνητικά δε και με τον τόπο του μύθου – υποβάλλοντας μια ξεχωριστή παραστασιολογική αισθητική, σε άμεσα διαδραστική σχέση με το αρχιτεκτονικό περιβάλλον..." Ζωή Βερβεροπούλου |