|
Χρύσας Σπηλιώτη: ΠΟΙΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ «…Αν και το έργο της (Σπηλιώτη) έχει αρκετά αδύνατα σημεία, που προέρχονται από τη συμπύκνωση του χρόνου, προσφέρει στο σκηνοθέτη και στις ηθοποιούς το αναγκαίο φαντασιακό πεδίο για να αναπτύξουν πρωτοβουλίες, έχοντας όμως πάντα ως πυξίδα το δικό της, πρωτογενές υλικό. Πάνω σε αυτό το γνώμονα κινήθηκε και η σκηνοθετική ματιά του Παύλου Δανελάτου, ο οποίος κατάφερε να μετατρέψει τα χάσματα του κειμένου σε κρυφές διαδρομές που ακολουθούν οι δύο ηρωίδες κατά τη μετάβαση από τη μια περίοδο της ζωής τους στην άλλη. Η επίφαση του παιχνιδιού ενδυνάμωσε το κείμενο και γέννησε συνδετικές γέφυρες, βοηθώντας τις ηθοποιούς να κρατήσουν ερμηνευτική συνέχεια και να χτίσουν ολοκληρωμένους χαρακτήρες, οι οποίοι με την παρουσία τους και μόνο μαρτυρούσαν ό,τι ηθελημένα έλειπε από το κείμενο…» Μαρία Παπαδοπούλου Καλλιόπης Εξάρχου: ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ «…Ευρηματική η εμφάνιση των δύο διαφορετικών "φωνών" της ηρωίδας, του συντηρητικού και του απελευθερωμένου της εαυτού, οι οποίοι ζωντανεύουν την εσωτερική της πάλη. Η παράσταση -διάρκεια μισής μόλις ώρας- πρότεινε ένα θεατροποιημένο, άκρως ενδιαφέρον θέαμα, που στηρίχτηκε στο λόγο, δίχως να "φθηνύνει" με άσκοπα ευρήματα το πρωτότυπο κείμενο. Ο Παύλος Δανελάτος κατάφερε να ισορροπήσει τη δράση ανάμεσα στα δύο πρόσωπα-καθρέφτες και να τα κινήσει εύστροφα στο κεκλιμένο σκηνικό του Απόστολου Αποστολίδη. Μαρία Παπαδοπούλου |